مسلمانان نخستين بار در سال 710 ميلادي از شمال آفريقا وارد اروپا شدند . تاريخ حضور بارز مسلمانان در انگلستان و برخي کشورهاي ديگر اروپا به اوايل قرن نوزدهم ميلادي باز مي گردد ، زماني که دانشجويان مسلمان از بعضي کشورها جهت تحصيل به اروپا اعزام شدند و تقريبا همزمان گروههايي از مسلمانان کارگر براي کار در بنادر و کارخانجات در پي دوران استعماري ، وارد اين کشورها شدند.
در نيمه اول قرن بيستم مسلمانان از شبه قاره هند به بريتانيا مهاجرت كردند. دامنه اين مهاجرت در دهههاى پنجاه و هفتاد گسترش يافت. ضمنا اين دوران، شاهد مهاجرتهايى از جزاير هند غربى و درياى كارائيب (آمريكاى مركزى) بود. در ميان آنها، تعدادى از مسلمانانى بودند كه از كشورهايى مانند جامائيكا آمده بودند و به همين جهت درصد مهمى از جامعه بريتانيايى را امروزه غير سفيدها را تشكيل مىدهند.
عدهاى از مسلمانان به طور طبيعى، براى اداى فريضه نماز، نمازخانهها و مساجدي برپا کردند.
در کنار آن مساجد که به عنوان مراكزى براى اجتماعات و انجام مراسم عبادي و ديني و احيانا گذران اوقات فراغت مورد استفاده قرار مي گرفتند، به تدريج نهادهاي فرهنگي ديگري نيز از قبيل سازمانها و مراکز اسلامى، مدارس اسلامى ، مؤسسات و هياتهاى خيريه تاسيس گرديدند که در حال حاضر تعداد آنها در کل انگلستان در حدود ده هزار مسجد ، مؤسسه ، مرکز و مدرسه بوده که از اين تعداد قريب دو هزار تاي آن در شهر لندن مستقر مي باشد .
با اينکه دولت بريتانيا اسلام را به عنوان يك دين به رسميت نمىشناسد و تنها دين به رسميتشناخته شده، مسيحيت پروتستانى انجيلى است، اما با اين حال طى سه دهه اخير، مسلمانان تلاش كردهاند تا فعاليتشان را سازماندهى نمايند.
شايد اولين تلاش جدى براى جمع آورى آراى مسلمانان، در سال 1997 بود; به طورى كه تلاش چهرههاى سرشناس مسلمان از تمامى گرايشات و وابستگيها به ثمر نشست و در 23 نوامبر 97، تشكيل پارلمان اسلامى بريتانيا اعلام شد.
طى سال هاي اخير، مسلمانان در صحنه سياسى بريتانيا، به صورت فعال تري ظاهر شده اند. اين فعاليت در گذشته بيشتر به شوراهاى شهردارى و محلى محدود مىشد، اما اكنون تعدادى از آنها به پارلمان راه يافتهاند و به عضويت مجلس عوام و اعيان (لردها) درآمده اند.
یک نظر بر یار کردم یار نالیدن گرفت
تکیه بر دیوار کردم خاک بر فرقم نشست
خاک بر فرقش نشیند آنکه یار از من گرفت
چه روزهاي خوب و خوش و همچنين چه خاطرات زيبايي تعريف مي کنند. از اونروزها. احساس مي کنم انسانيت در اونروزها بيشتر محسوس بود تا امروز. هيچ کس با ديگران تفاوت احساس نمي کرد. همه مثلا يک نيرو و هم فکر بودند. به هم ديگه پناه مي دادند. زخمهاي ديگران را مداوا مي کردند.
ولي امروز ... نمي دونم.
به هرحال به آفرينندگان اين حادثه احترام مي گذاريم.
